ਸਭਿ ਥਾਨ ਦੇਖੇ ਨੈਣ ਅਲੋਇ ॥ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
ਭ੍ਰਮ ਭੈ ਛੂਟੇ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦ ।।
ਨਾਨਕ ਪੇਖਿਓ ਸਭੁ ਬਿਸਮਾਦ ॥੮॥੪॥
ਮਹਲਾ ੫ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਜੀ
ਅੰਗ: ੯੧੪
ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਹਿਮ ਸਾਰੇ ਡਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਅਸਚਰਜ-ਰੂਪ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ॥੮॥੪॥ ਭਾਵ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਰੱਬ ਦੀ ਹੋਂਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
29 ਸਤੰਬਰ 1833: ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਦੀਆਂ ਫ਼ੌਜੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ
1830ਵਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹ ਸ਼ੁਜਾਅ ਦੀ ਬੇਦਖ਼ਲੀ ਨੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਸਰਹੱਦ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਿਆਸੀ ਖ਼ਲਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦੋਸਤ ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਨ ਕਾਬੁਲ ਦੀ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਉੱਤੇ ਅਫ਼ਗਾਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਕਬੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਸਰਹੱਦ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨੂੰ ਭਾਂਪਦਿਆਂ 29 ਸਤੰਬਰ 1833 ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰ-ਏ-ਖ਼ਾਸ ਬੁਲਾਇਆ। ਇਸ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਕਮਾਂਡਰ-ਇਨ-ਚੀਫ਼ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ, ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਜਰਨੈਲ ਜੀਨ-ਬੈਪਟਿਸਟ ਵੈਂਤੂਰਾ (Jean-Baptiste Ventura) ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਫ਼ੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਇਸ ਦਿਨ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਫ਼ੌਜ-ਏ-ਖ਼ਾਸ (ਯੂਰਪੀਅਨ ਤਰਜ਼ ‘ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੈਦਲ ਫ਼ੌਜ) ਦੀਆਂ ਦੋ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ੰਬੂਰਚੀਆਂ (ਊਠਾਂ ‘ਤੇ ਲੱਦੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ ਤੋਪਾਂ) ਦੇ ਦਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਅਟਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿੰਧ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਰ ਸਿੱਖ ਚੌਕੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਅਫ਼ਗਾਨ ਫ਼ੌਜ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜੁਰਅੱਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਇਸ ਰਣਨੀਤਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸੈਨਿਕ ਤਾਇਨਾਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰਸਦ ਅਤੇ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸੁਚਾਰੂ ਬਣਾਉਣਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਲਾਹੌਰ ਤੋਂ ਅਟਕ ਅਤੇ ਰਾਵਲਪਿੰਡੀ ਤੱਕ ਘੋੜਸਵਾਰ ਡਾਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਸਰਹੱਦ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਹਲਚਲ ਦੀ ਖ਼ਬਰ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
29 ਸਤੰਬਰ 1833 ਦੀਆਂ ਇਹ ਫ਼ੌਜੀ ਹਰਕਤਾਂ ਅਤੇ ਸਰਹੱਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ ਸਾਬਿਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਨੇ ਅਫ਼ਗਾਨੀ ਘੁਸਪੈਠੀਆਂ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਮਈ 1834 ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਖ਼ੂਨ-ਖ਼ਰਾਬੇ ਦੇ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ।