ਕਿਝੁ ਨ ਬੁਝੈ ਕਿਝੁ ਨ ਸੁਝੈ ਦੁਨੀਆ ਗੁਝੀ ਭਾਹਿ ॥
ਸਾਂਈਂ ਮੇਰੈ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਨਾਹੀ ਤ ਹੰ ਭੀ ਦਝਾਂ ਆਹਿ ॥ਭਗਤ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ
ਸਲੋਕ ਅੰਗ ੧੩੭੮
ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਲੁਕਵੀਂ ਅੱਗ ਹੈ । ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ।
ਮੇਰੇ ਸਾਂਈ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਬਹੁਤ ਮੇਹਰ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ !
17 ਮਾਰਚ 1701 :- ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿਆਲਕੋਟ ਦੇ ਰਗੜਾ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਕੋਲ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਪੁੱਤਰ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ੧੦੦ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਦੇ ਕੇ ਇਸ ਮਿਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਤੋਰਿਆ। ੧੭ ਮਾਰਚ ਦੇ ਦਿਨ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲੁਟੇਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਲੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਮਾਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਵੱਲ ਮੈਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧ ਬਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜੈਕਾਰਾ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਨੇ ਪੂਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਖ਼ਾਲਸਾ ਪੰਥ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ੧੭ ਮਾਰਚ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਨਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।