ਕਬੀਰ ਜਪਨੀ ਕਾਠ ਕੀ ਕਿਆ ਦਿਖਲਾਵਹਿ ਲੋਇ ||
ਹਿਰਦੈ ਰਾਮੁ ਨ ਚੇਤਹੀ ਇਹ ਜਪਨੀ ਕਿਆ ਹੋਇ ||
ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀ
ਸਲੋਕ, ੧੩੬੮
ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਤੁਲਸੀ ਰੁਦ੍ਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਕਿਉ ਲੋਕਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ |
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀ ਕਰਦਾ ਤਾ ਹਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਇਸ ਮਾਲਾ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ |
6 ਮਈ – ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਕਿਲੇ ਦਾ ਸਖਤ ਘੇਰਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ
੬ ਮਈ ਤੱਕ ਮੁਗ਼ਲ ਫ਼ੌਜਾਂ (ਸਰਹਿੰਦ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਸੂਬੇਦਾਰ) ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।
ਨਾਕੇਬੰਦੀ: ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਅੰਦਰ ਰਸਦ (ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਸਾਮਾਨ) ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਮਕਸਦ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਰੱਖ ਕੇ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
੬ ਮਈ ਦੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੌਰਾਨ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਈ।
ਹਮਲੇ: ਜਦੋਂ ਘੇਰਾ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਲਾਡਲੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੈਂਪਾਂ ‘ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲੇ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।
ਰਸਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ: ਸਿੰਘ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਖੋਹ ਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਫੈਲ ਗਈ।
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਸਿੰਘ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲੈਣਗੇ, ਪਰ ੬ ਮਈ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਖ਼ਾਲਸਾ ਫ਼ੌਜ ਮੌਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੀ। ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਦਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਸ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਸੱਚ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗਿਣਤੀ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਸਗੋਂ ਜਜ਼ਬਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।