ਪਉੜੀ ॥
ਙੰਙਾ ਙਿਆਨੁ ਨਹੀ ਮੁਖ ਬਾਤਉ ॥ਅਨਿਕ ਜੁਗਤਿ ਸਾਸਤ੍ਰ ਕਰਿ ਭਾਤਉ ॥
ਙਿਆਨੀ ਸੋਇ ਜਾ ਕੈ ਦ੍ਰਿੜ ਸੋਊ ॥
ਕਹਤ ਸੁਨਤ ਕਛੁ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਊ ॥
ਙਿਆਨੀ ਰਹਤ ਆਗਿਆ ਦ੍ਰਿੜੁ ਜਾ ਕੈ ॥ਉਸਨ ਸੀਤ ਸਮਸਰਿ ਸਭ ਤਾ ਕੈ ॥ਙਿਆਨੀ ਤਤੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੀਚਾਰੀ ॥ਨਾਨਕ ਜਾ ਕਉ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੀ ॥੫॥
ਮਹਲਾ ੫ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਜੀ,
ਅੰਗ , ੨੫੧
ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਉਹੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਪਾਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣੇ।
ਨਿਰਾ ਪ੍ਰਭੂ-ਮਿਲਾਪ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ-ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
1 ਜੁਲਾਈ 1984 :- ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਆਮਦ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ।
੧ ਜੁਲਾਈ ਦੀ ਸਵੇਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੂਨ ੧੯੮੪ ਦੇ ਫੌਜੀ ਹਮਲੇ (Operation Blue Star) ਦੇ ਕਰੜੇ ਪਹਿਰੇ ਅਤੇ ਕਰਫ਼ਿਊ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਮ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੀਮਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਲੂਹੰਦੀਆਂ ਹਿੱਕਾਂ ਅਤੇ ਅੱਥਰੂ: ੧ ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਪਰਿਕਰਮਾ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਰ ਸਿੱਖ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਤੁਰੇ। ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਢਾਹੀ ਗਈ ਇਮਾਰਤ, ਗੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਈ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੇਖੇ।
ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਸੇਵਾ: ਫੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਾਰਨ ਸਰੋਵਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ੧ ਜੁਲਾਈ ਦੇ ਦਿਨ ਹੀ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਸਿੱਖ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਜਾਪ ਕੀਤੇ।
ਸਮੂਹਿਕ ਭਾਵੁਕ ਅਰਦਾਸ: ਸੁਖਆਸਨ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੇਗੁਨਾਹ ਸਿੰਘ, ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਸਰਕਾਰੀ ਸਖ਼ਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਰਾ: ਭਾਵੇਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ੧ ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਲਾਂ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਪਹਿਰਾ ਸੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਦੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਰਕਾਰੀ ਡਰ ਨਾਕਾਮ ਸਾਬਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।